19 Eylül 2012 Çarşamba


Sabahın ilk ışıklarıyla uyandım, ay hâlâ gökyüzündeydi. Mevsim değişiyordu ve İstanbul uyanıyordu yeniden. Pencereden içeriye giren kuzey rüzgârını hissettim. Ellerim buz gibiydi ama gülümsüyordum. Nerede okudum hatırlamıyorum; insan sevdiği şeye emek verir, emek verdiği şeyi severmiş. Hayatı seviyorum...

Hiç yorum yok: